Penso a estas alturas non moi tardías da miña vida, que foi daqueles cos que compartín a metade dela. Dónde estás? e, sobre todo, por qué semellan non lembrarme? O amor parece afastalos de mín, mais esa non é unha excusa.
Eu cavilo e preocúpome por vós. Sigo aquí, sendo diferente pero sentindo o mesmo.
Aló ides co vento máis a vosa esencia non se irá lonxe de min porque o que vos fostes é o que me fai.
